Speak when you are angry and you will make the best speech you will ever regret.
Ambrose Bierce

When we get tense, it is
easiest to vent our frustration by making cracks at our children, our wife,
or our husband it is a simple matter of geographic proximity. When we
attack other people, when we become a source of trouble to others, it is not
because we want to add to their trouble; we have just become an object of
trouble to ourselves. When we are agitated, when we are ready to burst our
anger upon others, the immediate solution is to go for a long walk, or run,
repeating the Holy Name. In the ultimate analysis, our resentments and
hostilities are not against others. They are against our own alienation from
our native state, which is cosmic consciousness, Christ-consciousness,
Krishna-consciousness. All the time we are being nudged by some latent force
within us, trying to remind us what our native state is. Our senses are
turned outwards and we are adepts at personal profit and pleasure, so we do
not like to hear these little reminders; but the needling goes on.



Vertaling:
Spreek als je kwaad bent en je zult de beste
speech maken die je ooit zult betreuren.
Ambrose Bierce

Als we
gespannen raken, is het het makkelijkst om onze frustratie op onze kinderen,
onze vrouw, of onze echtgenoot af te reageren, ventileren - het is eenvoudig
een zaak van geografische nabijheid, als we andere mensen aanvallen, als we
een bron van moeilijkheden voor anderen worden, is het niet omdat we nog meer
willen toevoegen aan hun moeilijkheden; we zijn alleen maar een onderwerp van
moeilijkheden voor ons zelf geworden. Als we geagiteerd, verstoord, boos
geworden zijn,
barst onze woede, kwaadheid uit over anderen, dan is de enige
oplossing weg te gaan voor een lange wandeling, of, rennen, terwijl we
herhalen de Heilige naam, of gewoon tot 10 gaan tellen dus.

In de ultieme
analyse, zijn onze verbolgenheid, wrevel, wrok, haat en vijandigheden niet tegen
anderen gericht. Ze zijn tegen onze eigen vervreemding van onze geboorte
staat of ingeboren vriendelijkheid, welke is
kosmisch bewustzijn,
Christus-bewustzijn, Krishna-bewustzijn. Altijd worden we zachtjes aangestoten
met de elleboog
door zoeen schijnbaar latente kracht in ons [alles wat we
afgewezen en weggestopt hebben], proberend ons terug in herrinnering te
brengen wat onze aangeboren toestand van vriendelijkheid, aardigheid is. Onze
zintuigen zijn naar buiten gericht en we zijn ingewijden, experts in persoonlijk
voordeel en plezier en genoegen, dus willen we deze kleine herrinneringen,
aanmaningen en waarschuwingen niet [meer] horen...Maar het op stang jagen,
het fel bekritiseren [zowel van buiten als ook in gelijke mate van binnen uit]
gaat door... En dat iemand anders blijkbaar op die knopjes kan drukken en we
zelf dan aanstoot er aan nemen, dat vergeten we steeds weer.